In 1995 – na onze ‘vakantie’ in Spanje - ging Jeroen voor het eerst in therapie in Amsterdam bij het Riagg, later Mentrum.Hij hoefde even geen zorgen meer te hebben om schuldeisers en ik kreeg de zekerheid dat hij zich zou laten helpen. Ik voelde me zo radeloos en machteloos over alles wat Jeroen me had toevertrouwd dat ook ik in therapie ging bij het RIAGG in Hilversum. Vroeg bij de intake om systeemtherapie* (had over positieve resultaten gelezen) en dat wilden ze wel in overweging nemen. De afspraak was dan dat – weer later – het hele gezin mee zou gaan doen. Dus ook zijn zus, broer en later zijn vader. Na vier sessies werd me echter meegedeeld dat ‘men’ vergaderd had en dat ze besloten hadden mij alleen een ‘toedekkende’ therapie aan te bieden. (ik kreeg het idee dat men daar bitter weinig op de hoogte was van de inpact die seksueel misbruik had op zowel slachtofferjongens als ouders). Ook bij Jeroen had men er geen oren naar. Ik heb er natuurlijk met Jeroen over gepraat, maar hij zei me dat zijn therapie op vergeving was gebaseerd. Dat moest hij zelf doen, en dat die vergeving heel moeilijk was, maar dat hij er wel naar toe werkte en dat hij hoopte dat hij zo van zijn angsten en vluchtwegen af kon komen. In die periode heb ik ook een therapeut van hem aan de lijn gehad, maar die zei dat hij geen gezinstherapie beoogde met Jeroen. ‘Het was zijn therapie’!!!En het is waar, de therapie leek te werken. Jeroen ging goed. Leek goed te gaan. Had ook Yun ontmoet die hem begreep, bij wie hij heel veel kwijt kon, in wie hij een groot vertrouwen had en bij wie hij veelal tot rust kwam.Het was weliswaar een, bij vlagen, turbulente relatie (af en toe woonde hij weer een paar maanden bij ons), maar de echte liefde spatte er af. Dat zagen we allemaal. Jeroen betaalde me toen in bijna twee jaar het geld terug dat ik had betaald aan de schuldeisers. Ik vond dat klasse, en heb hem toen zijn rijbewijs cadeau gedaan. Hij had zich zo beperkt in uitgaven om ruim anderhalf jaar lang maandelijks terug te betalen, dat ik dat wilde waarderen. Hij behaalde het rijbewijs binnen drie maanden en ook nog in één keer.

Als een kind van je een liefdesrelatie heeft weet je dat je als moeder minder in vertrouwen wordt genomen. Dat is ook vanzelfsprekend en ik had geen enkele reden, jaren lang om te vermoeden dat het misschien toch niet zo goed ging met Jeroen. Hij belde regelmatig/kwam thuis en bij mij op school langs als hij voor zijn werk in de buurt was. Kortom een attente zoon die gelukkig weer goed in zijn vel leek te zitten.In het jaar 2000 trouwde hij met Yun. Hij was op zijn plek!Jaren later vertelde hij me langs zijn neus weg dat hij toch weer in therapie was gegaan. Hij kreeg voor zijn depressie en angsten medicatie**  en die had vervelende bijwerkingen. Hij kreeg er suïcidale gevoelens bij, vertelde hij. ( pas na zijn dood hoorde ik dat Jeroen toen net een zelfmoordpoging had gedaan die mislukt was omdat het touw was gebroken). In de media  was er toen net een discussie aan de gang over het feit dat sommige antidepressiva ernstige bijwerkingen hadden en ik raadde hem aan te overleggen of die medicatie niet gewijzigd moest worden. Dat heeft hij gedaan, maar er werd gezegd dat hij vol moest houden want dat die bijwerkingen over zouden gaan. Herhaalde malen heeft hij gebeld of hij terug mocht komen om over andere medicatie te overleggen, maar zijn therapeute bleek voor 6 weken weg te zijn.Jeroen belde me toen weer op en zei:”Nu heb ik eindelijk een – voor mij – goede therapeute, zij bereikt me echt, maar nu kan ik alleen een ander krijgen, kan ik weer opnieuw beginnen! Steeds anderen mam, en ik ben ze gewoon de baas. Het werkt niet, ik weet wat ze gaan vragen en geef antwoorden die wenselijk zijn, ik wil dat niet maar het gebeurt gewoon, alleen in haar heb ik vertrouwen gekregen/durf ik eerlijk te zijn”. Hij stopte toen abrupt met de medicijnen en ging weer hardlopen voordat hij ’s ochtends ging werken/ging weer roeien op advies van Yun zodat hij (Jeroen’s woorden) weer helder in zijn hoofd zou worden. En dat hielp, dat hielp weer even. Ook ging hij regelmatig met Yun ’s ochtends om 6 uur naar een Boeddhistisch meditatiecentrum en ook dat deed hem goed. Maar te vaak viel hij ook weer terug. Hij kon het niet alleen af en was iedere keer meer teleurgesteld in zichzelf en was daar erg eenzaam in. Augustus 2005 belde Yun me op. Jeroen was ’s nachts met een taxi thuisgekomen (had z’n auto laten staan omdat hij te veel gedronken had) en vlak voor zijn deur overvallen door 2 lichtgetinte mannen. Hij had heel hard teruggevochten werd bijna door de voordeur geslagen en dat resulteerde in een op twee plaatsen gebroken kaak en veel kneuzingen en schaafwonden. Ook zijn mobiel en portemonnee waren buitgemaakt en de voordeur was beschadigd. Hij moest naar het ziekenhuis. Er is de volgende dag proces verbaal opgemaakt maar de daders zijn nooit gevonden. Ik ben toen de volgende dag naar hem toegegaan. Hij zag er niet uit en weken lang heeft hij op vloeibaar voedsel geleefd en moest hij een baardje laten staan omdat scheren pijnlijk was. Deze gewelddadige gebeurtenis heeft hem ook geen goed gedaan. 

Eind 2005 kwam Jeroen ons vertellen dat Yun en hij uit elkaar gingen. Hij had er financieel een potje van gemaakt – zowel op zijn werk als thuis - en zei dat hij Yun niet wilde opzadelen met de financiële consequenties van zijn uitgavenpatroon. “Maar mama”zei hij “eerst moet ik beter worden en daarna worden Yun en ik later toch samen oud”, en “eind volgend jaar heb ik alles weer op de rit”. Af en toe ging hij toen naar Tim Geerman (maatje en vriend) als die zijn kinderen het weekend had, en ook kwam hij vanaf die tijd regelmatig de weekenden bij Ton en mij  in Hilversum want het alleen zijn viel hem zwaar. Het waren dan gezellige dagen. Hij sliep wel heel onrustig. Vaak brandde het licht ook nog lang op zijn kamer. Dan ging ik soms naar hem toe en praatten we wat. (We spraken toen ook af dat ik R. zou vragen of hij daar in therapie mocht komen. Zij had veel ervaring met getraumatiseerde mensen, maar was sinds kort gestopt met haar praktijk).Het huis in de Czaar Peterstraat zou in de verkoop gaan en Jeroen zou voorlopig bij ons komen wonen. Wij zouden een kamer uitruimen, zodat hij een eigen plek had en de inhoud van mijn kamer zou naar onze slaapkamer gaan. Het is er helaas niet van gekomen. 22 Juni, de donderdag voor de zaterdag dat ik hem van de trein zou halen, maakte Jeroen een einde aan zijn leven. Moegestreden zag hij geen andere uitweg meer. 

Ik heb later een afspraak gemaakt met Mentrum. Kostte heel veel moeite! Kreeg niet zijn laatste  therapeut maar een klinisch psychiater te spreken. Die bleef erg afstandelijk. Jeroen’s dossier mocht niet open. Privacy. Heb toen gevraagd waarom er geen familie bij Jeroen’s behandeling betrokken is en het antwoord was nietszeggend. Dat moet van de cliënt zelf komen zei hij.Toen ik hem zei dat er toch genoeg publicaties waren dat juist /partners en familie een heilzame invloed hebben omdat dan de eenzaamheid van de cliënt minder wordt, haalde hij zijn schouders op. Dat hebben we niet gedaan zei hij.      

* Systeemtherapie wordt door veel therapeuten belangrijk gevonden, omdat iemand die  zo eenzaam is met zijn of haar geheim nu eenmaal een ander of anderen nodig heeft die hij/zij onvoorwaardelijk kan vertrouwen. Bij de intake wordt het zelfs als voorwaarde voor de therapie gesteld.Dat wil niet zeggen dat die vertrouwenspersoon er steeds bij zal zijn, maar wel dat er regelmatig een gezamenlijke bijeenkomst is zodat de cliënt zich gekend/begrepen en geaccepteerd blijft voelen. Ook mag – en dat is belangrijk! - een vertrouwenspersoon de therapeut bellen en overleggen als hij/zij zich ongerust maakt over de cliënt!!       

**  Prozac/Zoloft/Seroxat en Remeron