G. en ik hadden nog helemaal geen ervaring in het aangifte doen. Hoe ging dat eigenlijk en waar moesten we naar toe? Kon dat zomaar op ieder politiebureau? Toen we informatie inwonnen bij de Utrechtse politie hoorden we dat we daar niet moesten zijn, maar in de gemeente waar het misbruik had plaatsgevonden. Wij dachten dat het Utrecht was maar ons naturistenterrein viel onder de gemeente Maarssen.

We maakten telefonisch een afspraak en gelukkig was daar toen een bijzonder hulpvaardige agent van de zedenpolitie die ons op ons gemak stelde en goed naar ons verhaal luisterde. Hij adviseerde uiteindelijk om later met onze zonen terug te komen zodat ze een verklaring konden afleggen. Wij moeders zouden dat dan diezelfde dag ook moeten doen. Ik noemde toen ook Jeroen. Vertelde dat hij niet wilde praten en dat ik niet wist of er iets ernstigs was gebeurd maar dat ik hem niet durfde dwingen om mee te gaan. Dat was ook geen goed idee zei de agent. “Kijk maar of hij straks alsnog met zijn broer mee wil komen en anders maak ik er een aantekening van voor later”, hij is ook nog jong.

19 Augustus 1986 gingen we met I.W.van het Rutgershuis – ook lid van onze vereniging -  die ons begeleidde naar het politiebureau. Erik kwam op zijn brommertje en zowaar op tijd! en M. was met zijn moeder meegekomen. We waren compleet.

De jongens werden gescheiden van elkaar gehoord. Wij, als moeders, hadden verwacht in onze naïviteit dat wij daar ook bij mochten zijn, maar dat was niet het geval. Ieder van ons werd apart gehoord en dat was het dan voorlopig. Op onze vraag hoe het nu verder ging vertelde de politieman dat B. opgehaald zou worden ( dat gebeurde later op 4 september 1986) om zijn verhaal te doen en dat de zaak naar de Officier van Justitie zou gaan. Deze zou beoordelen of het een strafzaak zou worden. Wij zouden daar dan nog bericht van krijgen.

Erik woonde toen al ruim een jaar niet meer thuis. Na lang aarzelen heb ik hem gebeld en gevraagd of hij psychologische steun nodig had. ‘Nee hoor mam, ik ben er wel klaar mee, ben blij dat we B. nu aangegeven hebben. Hij kan straks geen kwaad meer doen’.
Wij zouden – had de agent gezegd – over het verloop van de zaak op de hoogte gesteld worden, maar toen we na een paar maanden nog niets hadden gehoord belden we zelf maar met het Openbaar Ministerie. Daar werd ons verteld dat de reclassering eerst nog een rapport moest opmaken over B. maar zodra dat klaar was zouden we meteen bericht krijgen over de verdere gang van zaken.

En ging weer een tijd overheen. Intussen was het al december 1986.
We besloten opnieuw te bellen en vroegen wanneer de zaak van B. nu voor zou komen. Tot onze verbijstering kregen we te horen dat alles al was geregeld en dat hij een voorlopig sepo had gekregen. Dat houdt kortweg gezegd in dat hij – mits er binnen een jaar geen herhaling voorkomt – geen straf krijgt en dat er dan ook geen rechtszaak is.

Wij waren verbijsterd/laaiend/verontwaardigd. We hadden er kortweg gezegd geen woorden voor. Hoe kan dat nu? B. was toch verschrikkelijk fout geweest, het was toch zeker een strafbaar feit? Dan kan je het toch niet maken dat het voor hem met een sisser afloopt? Waar blijven de kinderen/slachtoffers  dan? Die hebben hun nek uitgestoken. Het was tenslotte heel pijnlijk geweest voor hen om te vertellen over de seksuele handelingen van B. en daar zou nu dan niets mee worden gedaan??????

Sic, dat mocht niet vonden wij en we schreven de Officier van Justitie een brief met het verzoek om uitleg en om ons verhaal nog een keer te doen.
Dat gesprek was een debacle voor ons. De vrouwelijke Officier van Justitie vertelde ons dat er  volgens de mevrouw van de reclassering nauwelijks kans op herhaling bestond omdat B. zo verschrikkelijk bang was voor zijn baan! en daarom was een voorlopig sepo met een proeftijd van een jaar op zijn plaats. Wij waren het er totaal niet mee eens en zeiden dat we erg teleurgesteld waren. ‘Wat als hij nu in herhaling vervalt?’ vroegen wij en heeft hij nu wel of niet een strafblad? Nee, een strafblad heeft hij nu nog niet zei de Officier, maar wij houden hier wel een aantekening van en die is levenslang. Mocht hij weer in de fout gaan dan tellen de aangiften van u en uw jongens wel degelijk mee.
Wij gingen ontgoocheld en met een machteloos gevoel naar huis terug.

Pas vorig jaar (2008) hoorden G. en ik van een bevriende advocaat dat we toen in beroep hadden kunnen gaan tegen de beslissing van de Officier van Justitie. De Officier had ons daar absoluut op moeten wijzen !!! Dat heeft ze verzuimd. Doodzonde dat we dit toen niet hebben geweten……………………………………

Hoe was het intussen voor B. verlopen?
Hij is door de politie van huis gehaald om verhoord te worden. Hij heeft het boetekleed aangetrokken/tranen met tuiten gehuild en verteld dat hij de jongens nooit had gedwongen. Het was fout, het speet hem dan ook maar de jongens waren er zeker zo schuldig aan!!
Ja, ja…… maar hij had hen emotioneel al wel jaren ingepakt. Hij had die jongens niet agressief benaderd? Nee…maar  hij had wel eerst jarenlang  het vertrouwen van Erik, Jeroen en M. en andere jongenkinderen  ingewonnen!! (Jeroen is trouwens wel heel agressief benaderd en diverse keren door hem verkracht!!).
Die ‘langzaam aan’-aanpak heet in de psychologie ‘GROOMING’. B. kende hen nl. al jaren – vanaf 1979 - maar  toen waren ze nog te jong/niet aantrekkelijk genoeg voor deze knapenschenner/pedofiel, maar……. ze zouden dat t.z.t. wel kunnen worden. Dus hij was altijd al geïnteresseerd in hen als toekomstige slachtoffers!! Voor die tussenliggende tijd had hij toch al een aantal andere prepubers om zich aan te bevredigen. Hij heeft geduldig zijn tijd afgewacht om een nieuwe ‘lading’ te misbruiken.
Later hoorden we ook dat hij aan diverse ouders had gezegd dat het bijzonder was dat hun jongens al schaamhaar kregen. Vreemde opmerking!
 Hij kickte erop om prépubers hun eerste seksuele ervaring te laten beleven en hen tussen neus en lippen door te vertellen dat hij (B) homoseksueel was en dat zij dat ook waren. “Bij de oude Grieken “, vertelde hij hen “was deze vorm van ‘inwijding’ heel gewoon!”
Om misselijk van te worden. Zo’n klojo vernietigt veel levens. Zelfs al pleeg je geen zelfmoord dan nog ben je voor je leven lang beschadigd en het hangt er maar net vanaf hoe je daar – wat karakter betreft – mee om kunt gaan of je er nog wèl bent of misschien ook niet.

Jeroen heeft  over die paar jaar een verslag gemaakt, handgeschreven en later ook uitgetypt.. Dat heeft hij moeten doen toen hij voor het eerst in therapie ging (1995).
Op de site komen daar later wat stukjes van te staan. Dit doen we omdat we willen dat zowel Jeroen alsmede andere slachtoffers van seksueel misbruik beter begrepen zullen worden!

Ik laat het hier voorlopig even bij. Ben iedere keer weer radeloos om Jeroen’s pijn en om zijn trieste zelfbeeld. Want Jeroen had me in 1995 ( in Spanje) ook verteld dat hij indertijd (1986)  heel dubbel had gevoeld naar B. Hij haatte hem aan de ene kant, maar aan de andere kant had hij ook van hem gehouden. Mede* daarom heeft Jeroen niet tegen hem getuigd; hij wilde hem niet verraden. En B. heeft hem dus ook in de steek gelaten! Zo voelde dat voor Jeroen.
B. heeft – toen hij een gesprek had met het Bestuur van de NFN en de jongens -  niet gezegd dat hij al jarenlang ook Jeroen had misbruikt! Nee, hij gaf de aanwezige jongens de schuld. Dus indirect ook Jeroen, het broertje van Erik die wel getuigde.

* Het gepest op Broklede dat een jaar duurde, doordat zijn beste vriendje had gekletst heeft natuurlijk ook een grote rol gespeeld!!