Door Ietje Muiderman

Jeroen kan het jullie niet meer vertellen. Hij wilde echter zo graag gekend zijn in zijn angsten/verwarring en pijn (de demonen in zijn hoofd zei Erik in zijn toespraak tijdens de afscheidsdienst), maar hij durfde zich niet bloot te geven.
Daarom moet ik het doen want hij heeft het me – weliswaar stukje bij beetje – verteld. Moest het hele verhaal indertijd ook opschrijven in 1995 voor zijn allereerste therapeut bij het Riagg (later MENTRUM) in Amsterdam.
Maar waar begin ik? En hoe doe ik het? Het is belangrijk om zijn verhaal zorgvuldig weer te geven.
Ik kan het niet in chronologische volgorde vertellen, begin dus niet bij het begin maar met de vakantie naar Spanje van 28 april tot 6 mei 1995.

1995
Jeroen kwam begin april bij me. Vertelde dat hij vastgelopen was met zijn studie.Hij ging nauwelijks nog naar college en werkte om wat extra’s te verdienen in de MAZZO, een discotheek in Amsterdam. Hij had me toen nog niet verteld dat hij z’n studie al had opgegeven maar zei wel dat hij drugs had gebruikt en diep in de schulden zat. Hij zag het niet meer zitten,was diep verdrietig en radeloos. Ik ook, al liet ik hem dat niet merken. Ik besloot ad hoc om hem mee te nemen naar Spanje. Een week weg uit dat milieu moest de start zijn om hem weer op de rails te krijgen (wat naïef van me achteraf). Hij was opgelucht dat we er samen tussenuit zouden gaan en beloofde vanaf nu geen drugs – ik dacht alleen nog maar aan wiet -  meer te gebruiken. Zijn schulden (ruim tienduizend gulden) zou ik saneren op voorwaarde dat hij in ieder geval naar zijn huisarts zou gaan om een verwijsbrief te krijgen voor het RIAGG. Maar Jeroen was niet open geweest. Later in Spanje zei hij me ook: “Mama, ik heb zoveel gelogen tegen jou, heb zoveel halve waarheden gezegd”. Maar Jeroen loog niet zomaar. Hij was bang,doodsbang om de waarheid te vertellen.

Waarom was hij nu zo bang?

Dat hoorde ik in de loop van die Spanjeweek. En weer later begreep ik dat hij daardoor nooit heeft durven getuigen tegen B. in 1986 (zijn broer – 2 jaar ouder – en nog een andere jongen hebben wel getuigd) toen er aangifte werd gedaan toen hij net 15 jaar was.

1982

Jeroen was 11 jaar toen hij naar Broklede (HAVO/VWO) ging. Hij moest wennen, was een onzeker kind. Op de basisschool was hij – samen met een vriendje – in de 6e klas flink gepest door een paar klasgenoten. Was o.a. gedwongen naar Boom en Bosch te gaan en werd daar in de muziektent door de ‘rechter’ veroordeeld tot “in het water springen”. “Maar mam”, zei hij in Spanje, “dàt pesten was niet zo erg want ik was samen met F. Ik was niet alleen”. Van dat pesten had ik toen geen idee. Jeroen had een vertrouwensband met mij dacht ik, hij vertelde thuis ook altijd veel!  Maar langzamerhand weten we hoe bang kinderen zijn om dit aan ouders of leerkrachten te vertellen en is het geen wonder dat ook hij thuis niets had laten merken. Hij werd bedreigd tenslotte. “Vertel het niet aan je moeder of de meester etc……….want anders………”
Op Broklede ging het pas aan het eind van het eerste jaar mis. Hij vertelde me toen zelf dat hij – vanwege zijn dikke lippen – steeds werd uitgescholden voor Zoeloe. Wilde niet meer naar school. Buiten zijn weten om ben ik toen naar zijn mentor gegaan en heb hem het probleem voorgelegd met het uitdrukkelijke verzoek dat niemand van die jongens mocht weten dat Jeroen had geklaagd. De mentor zou het in de gaten houden en er ook met andere leraren over praten en toen ik een paar weken later aan Jeroen vroeg hoe het nu ging zei hij dat ’t pesten voorbij was. 
 
1983

In de tweede klas ging het beter. Jeroen kreeg vrienden, die - samen met de vrienden en vriendinnen van zijn broer Erik  - ook regelmatig bij ons over de vloer kwamen. Af en toe een gezellige boel. Z’n rapporten waren ruim voldoende en ook zijn leraren waren tevreden en goed te spreken over hem.

1984

Toen kwam de derde klas. En daar ging het helemaal fout. Waarom en waardoor? 
In het najaar van 1983 (Jeroen was net 13 jaar) begon die 54 jarige getrouwde man B.(vader van 2 kinderen van Jeroen’s leeftijd) Jeroen extra aandacht te geven op het naturistenterrein waar wij vaak kwamen. Stelde voor hem judoles te geven, maar dat kon niet op de zonneweide zei hij, dat kon beter op Oost (ver achter op het terrein). Wij kenden hem en zijn vrouw en zijn twee kinderen al vanaf 1978, maakten ook regelmatig een praatje met hen. Maar vanaf die tijd toonde die man extra belangstelling voor zijn school en schoolresultaten maar had bovenal belangstelling voor Jeroen’s lichamelijke ontwikkeling. Of hij al vriendinnetjes had waar hij mee zoende, of hij al seksuele voorlichting had gehad enz. enz. Alle jongens krijgen dat van hun vader en op school, vertelde hij toen hij op het terrein met Jeroen ging wandelen.
Jeroen was echter nog niet seksueel wakker (hij moest van B. leren zich thuis af te trekken schrijft hij in zijn verslag. B. demonstreerde het zelf maar Jeroen vond er niets aan) maar toen B. hem via zgn. proefjes die hij moest houden voor de NVSH en later pornoblaadjes langzamerhand in zijn net ving voelde het heel erg dubbel vertelde hij. “Mam, Aan de ene kant voelde ik me gestreeld door de echte aandacht die ik kreeg, ik begon van die man te houden, aan de andere kant voelde ik me zo schuldig naar jou omdat ik je niets mocht vertellen. Je zou dat toch niet goed vinden; niet begrijpen dat de oude Grieken dat ook met hun zonen deden!” (argument van B.)
Toch, Jeroen vond het toch heel moeilijk, te moeilijk om het aan niemand te vertellen, Jeroen wilde immers zo graag delen, en in dat derde schooljaar vertelde hij er iets over aan zijn toen beste vriendje B. Had hij dat maar niet gedaan!! Het beste vriendje kon zijn mond niet houden en binnen de kortste tijd werd Jeroen het mikpunt van spot. Hij werd dat hele schooljaar uitgemaakt voor homo en een paar klasgenoten hebben hem zelfs in het voorjaar meegenomen naar Over Holland, hem uitgekleed, en hem en zijn dikke schooltas met boeken in de sloot gegooid etc. Alles drijfnat.

 “Het was verschrikkelijk mam,” zei hij “ik was heel erg bang, durfde niet naar school maar kon het je niet vertellen”.
Jeroen vertelde me dit in Spanje(1995) terwijl we naast elkaar op het strand lagen te zonnen. Was ook boos op mij omdat ik het niet had gemerkt. “Verdomme mama, ik was zo verschrikkelijk alleen”. We hebben daar samen om gehuild.

De pesterijen hielden pas op toen Jeroen dat schooljaar bleef zitten en in een leuke 3e klas terecht kwam en mee ging doen met het schooltoneel.
 
Wordt vervolgd.